Τα μολύβια - κομάντος | Komando Pencils

by nefeli walking undercover

supported by
/
1.
09:09
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.

about

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ της Νεφέλης Λιούτα υπό το όνομα Nefeli Walking Undercover. Ηχογραφήθηκε και στήθηκε στην τελική του μορφή από την ίδια στο σπίτι και επανεκτελέστηκε στο στούντιο, με την πολύτιμη κι ευγενική βοήθεια του Ottomo.
----------
Debut album by Nefeli Walking Undercover. It was recorded in her room in its whole existence and then replayed in the studio, with the great help of Ottomo.

credits

released October 30, 2011

Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν, μελοποιήθηκαν, ενορχηστρώθηκαν, εκτελέστηκαν και τραγουδήθηκαν από τη Νεφέλη Λιούτα το διάστημα Οκτώβριος του '09 - Ιούλιος του '10.

Ηχογραφήθηκαν από τον Ottomo στα Fab Liquid Recording Studios στη μέση του Ιούλη του '10, μιξαρίστηκαν και έλαβαν φροντίδες mastering από τον ίδιο την άνοιξη του '11.

Σχεδιασμός, επιμέλεια, εκτέλεση artwork : Νεφέλη Λιούτα.

Στη μνήμη αυτών που έφυγαν και στο εδώ αυτών που μένουν.

----------

All songs written, arranged and performed by Nefeli Liouta from October 2009 until July 2010.
Recording / Sound mixing by Ottomo during July 2010 and Spring 2011
Artwork : Nefeli Liouta

tags

license

all rights reserved

feeds

feeds for this album, this artist

about

nefeli walking undercover Αθήνα, Greece

Η Nefeli Walking Undercover είναι η Νεφέλη Λιούτα και γεννήθηκε τον Οκτώβρη του '89 στην Αθήνα. Ζει ακόμα εκεί με το ίδιο όνομα ή περπατώντας υπό κάλυψη.
-
www.nefeliwalkingundercover.com/about
----------
Nefeli Walking Undercover aka Nefeli Liouta was born in Athens during 1989's October. She still leaves there under the same name or walking undercover.
-
www.nefeliwalkingundercover.com/about
... more

contact / help

Contact nefeli walking undercover

Streaming and
Download help

Redeem code

Track Name: Spedale
Διπλοκλειδωμένα χέρια [ουρανέ]
μην τα είδες που ραγίσαν [ουρανέ]
κει που τ' άφησες να λιώσουν [άπιστε θεέ]

Δε χαράζουν πια στην άμμο [ποταμέ]
μόνο σίδερα τυλίγουν [ποταμέ]
και κραυγές σφιγμένες πνίγουν [σκουριασμένε γκρι θεέ]

Ματωμένες κρύβουν φλόγες [ουρανέ]
που παγώσαν στο τσιμέντο [ποταμέ]
και γυαλίζουν οι αλυσίδες [ξεχασμένε αρχηγέ]

Κι όταν πέσει αυτή η νύχτα [πλαστικέ θολέ θεέ]
θα ανάψουν τα σκοτάδια [σκονισμένε ποταμέ]
και θα σπάσουνε τ' αστέρια [πουλημένε ουρανέ]

Γιατί πίσω από τις γρύλιες
ζουν οι άφθαρτες ψυχές
και χαϊδεύουνε τα χέρια
και γκρεμίζουν φυλακές

------

* Στη Φλωρεντία, ο Φίλιππος Φράντσι (Franci) ιδρύει περί το 1675 μία κελιωτή φυλακή ("spedale") για εγκαταλελειμμένα παιδιά.

(Νέστωρ Ε. Κουράκης - "Ποινική Καταστολή - Μεταξύ Παρελθόντος Και Μέλλοντος", Πέμπτη Έκδοση, Εκδ. Σάκκουλα)
Track Name: Το ρε και το μι απ' την ηρεμία
Στο τετράγωνο σπίτι δε φτάνει το φως
μόνο ο λύκος ουρλιάζει αλυχτάει σιωπηλός
σου χαιδεύει τα μάτια σε γδέρνει τυφλός
κι ο αέρας αδειάζει αδειάζεις σκυφτός

Στο τετράγωνο σπίτι αγκαλιάζεις κορμιά
μα τα μάτια σου ψάχνουν το λύκο μακρυά
να φυλάει τις ανάσες να μη σ' ακουμπάν
και στ' αστέρια χυμάει λευκή παγωνιά

Στο μικρό στο μεγάλο εδώ θα ακούς το ρε το μι απ' την ηρεμία

Στο τετράγωνο σπίτι η μόνη φωνή
κατοικεί σε μια τρύπα στενή φυλακή
τρώει τη σάρκα της πίνει απ' την άδεια πληγή
και θρηνεί με καημό το χαμένο παιδί

Μα η αλύτρωτη φλόγα φωλιάζει βαθιά
μες στα μάτια τα μέσα τα άγρια πουλιά
και ακούω στο μικρό στο μεγάλο εδώ
το ρε και το μι απ' την ηρεμία

Άιντε δεν μαραίνεται
μον πικραίνεται
και βαράει στα στήθια

Κλαίει αχ και ματώνει βρε
μα δε μένει ορέ
αχ στιγμή στα δίχτυα
Track Name: Καστανόχωμα κουμαρόχωμα στοπ
Φως
Λευκό σε ταράτσες δανεικό
Σε μανταλάκια τυλιγμένο απλωμένο
Πλέει επιπλέει

Χρώμα διαλυμμένο σε νερό
Κάπου πιο μακρυά από εδώ
Κομματιασμένο από ήλιο που θα σβήσει στο βυθό
Και δύο παζλ στον ουρανό

Ράγες θα με παν από την πόλη στον Θεσσαλικό
Και βάρκες θα ριζώνουν στον Ευβοικό
Και θα ισορροπώ σε σκοινιά στις ταράτσες μιας Τρίτης το πρωινό

Κάθε που ματώνεις εγώ θα σ' αγαπώ
Track Name: Οι αμυγδαλιές
Όλες οι γιαγιάδες της γης αμυγδαλιές
δέντρα γύραν μπρος και γεμίσαν αυλακιές
χέρια ροζιασμένα που χουν μάθει στα καπνά
κι άλλα που σου λένε ιστορίες απ' τα παλιά

Μαυροφορεμένα τα μάτια είναι πουλιά
και το χιόνι θάβει τις φουρκέτες στα μαλλιά
κάτω από τσεμπέρια κρύβουν τα πικρά
για να μη σκοτίσουν μ' έγνοιες τα παιδιά

Μοναχά τις νύχτες στενάζουνε βαθιά
κι απ' τα στήθια ανασαίνει προσευχή στα σιωπηλά
για τον άνθρωπό τους που έσβησε γλυκά
και το βλέμμα στέλνουν τρυφερά εκεί ψηλά

Όλες οι γιαγιάδες της γης ο θησαυρός
στα τσουκάλια γέρνουν μαγειρεύουνε το φως
και απλώνουν ρίζες χωμάτινα αλμπατρός
για να γίνουν δέντρα στον ουρανό παλμός
Track Name: Μικρός πρίγκηπας
Και ακόμα μες στο στρώμα κρύβω προσευχές
σε νεράιδες βασιλιάδες άστρα τις αυγές
Και πιστεύω σε ραβδάκια μάγια και κυρές
που εδρεύουν στον αέρα σε κρυφές σπηλιές
Και ακούω τις κραυγές που πέφτουν στις γραμμές
από τις προσαγωγές τις νύχτες γειτονιές που καίνε

Όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά, λίγοι τους όμως το θυμούνται

Κι ο πλανήτης μου είναι μικρός σαν Κυριακή
έχει πάνω του λουλούδι μέσα σε γυαλί
Κι είμαι πρίγκηπας μικρούλης του Εξυπερί
και μυρίζει καραμέλα πάνω μου η βροχή
Και χρειάζομαι εξηγήσεις για όλα αυτά εκεί
που δικάζουν στον αέρα οι πολιτικοί που ποτέ δε φταίνε

Γι' αυτό πάρε με απ' το χέρι γύρισε ξανά
πίσω στα γλυκά σου χρόνια στα ζεστά νερά
στο λουλούδι που στ' αστέρια μες στη μοναξιά
περιμένει να γυρίσεις να γεννηθείς ξανά

* Η φράση στο ενδιάμεσο από το πρώτο φύλλο της πρώτης έκδοσης του "Μικρού Πρίγκηπα" του Antoine de Saint-Exupery , σε μετάφραση Στρατή Τσίρκα
Track Name: Του Χρήστου
Στα λιβάδια που γυρνάς
να μην κοιμάσαι τις νύχτες αργά

Να προσέχεις πώς περνάς
τον άγριο δρόμο τα μεγάλα θεριά

Να μη μου φεύγεις στα βαθιά
μη βγει το ρέμα και σε πάρει μακρυά

Στου χειμώνα το βορριά
κοίτα να έχεις πάντα ρούχα ζεστά

Να μη σε βρίσκει δίχως φυλαχτό
τα μεσημέρια του Αυγούστου το φως

Να με θυμάσαι να μη σε ξεχνώ
που έμεινα πίσω και σαλπάρεις μικρός

Κι όταν θα σβήσει ο ουρανός
κοίταγε κάτω μη σιωπάς μοναχός

Κι έχε το χώμα μαλακό
να βγουν τα άνθη με το πρώτο νερό

Ωχ μην πας ψυχούλα στα πολύ ψηλά
για να σε νιώθω οτι είσαι κοντά
Track Name: Μισή τετράδα percussion
Στη ροδοσαπουνόφουσκα μένει ένα νεραιδάκι
κι από τον τσίγκο της σκεπής μπαίνει μέσα σα νεράκι

Προσγειώνεται απαλά σε κάτι νομικά βιβλία
στο “Α” απ' το “Αστικό” και στο άρθρο 513

Είναι σε αποστολή η φίνα φτερωτή κυρία
πρέπει να φυλάξει τα παιδιά στην αυριανή πορεία

Έχει λίγους κόκκους ζάχαρη και δυο χρωματιστά μπαλόνια
για να γλυκάνει τους καιρούς που πνίγονται στα δακρυγόνα

Στη ροδοσαπουνόφουσκα το μικρό νεραιδάκι
πλέκει με χρωματιστές κλωστές το πιο γλυκό παραμυθάκι

Θα το φυσήξει απαλά μες στο σκονισμένο δρόμο
στις κουκούλες στα πανό και στον κατσούφη αστυνόμο

Κι ο πόνος δεν περνάει αν βγεις στους δρόμους μια φορά το χρόνο
όπως κι ο έρωτας δε ζει στις 14 Φλεβάρη μόνο

Γι' αυτό θα δέσει τα παιδιά στα δυο χρωματιστά μπαλόνια
να ταξιδέψουνε ψηλά εκεί που δεν περνάν τα χρόνια

Εκεί που δε χτυπούν οι δείκτες δεν πέφτουν σφαίρες δεν αντηχούν μνήμες

Μόνο μάτια χαμογελούν τα βράδια εξοστρακισμένα βασιλεμένα
Track Name: The sound of everything
Is this the place where my soul feels safe
wrapped in paper page hidden in the second space
floors of woods and windows and silent grace

Come and walk with me in my melting sleep
I need to feel the wooden floor touching my naked feet
whisper songs with fairies stories from underneath

Count from one to ten keep your eyes closed until the end
then scream your nightmares loud out in the air

Come and dance with me in open streets with broken violins
keep the pavement down under your feet down
light the night with color scream noise noise
night is breaking drums are shaking
Stories from the floors ship travels without clocks
band plays on the road my skin is changing shape
and I roll into the place where my soul feels safe
and everything is melting into the sound of everything
Track Name: Τα κλεμμένα (κοιμήσου)
Αχ τα φαναράκια μες στη νύχτα
τρέμουν στα ματάκια φέγγουν κοίτα
πώς αδειάσαν οι ταράτσες από αστέρια
και γεμίσαν προσευχές τα καλοκαίρια

Αχ τα παραμύθια πώς μισεύουν
κλέβουν χαμομήλια και χαιδεύουν
τα μαλλάκια που δε βρήκε ακόμα ύπνος
τις στιγμούλες που εζήλεψε ο ξύπνιος
Track Name: Τα μολύβια - κομάντος
Αφήσαμε στα ψηλά τους χαρταετούς που μας πήραν τη φωνή
και χορεύουμε σιωπηλοί
πάνω από τα σπίτια μοναχοί

Και γίναμε κομματάκια από χαρτί που αφήσανε τη γη
γιατί στον αέρα είν' ωραία
δε θα γίνουμε πια στάχτη ούτε οργή

Στον ύπνο μας είμαστε δοξάρια και χορδές
μα όταν ξυπνάμε έχουμε κουμπάκια και ραφές

Κι απ' τις οθόνες δραπετεύουμε ξανά μ' ελικόπτερα σα hollywood
γιατί στον αέρα είν' ωραία
δε μας πιάνουν δε μας έχουν στη σκουριά

Και τα μωβ μολύβια βγήκαν μες στη νύχτα
για να ζωγραφίσουν στις σκιές που πνίγουν
τις ψυχές που ζουν στους υπολογιστές
που δε μιλούν δε βλέπουν δεν ακούν δεν έχουν

Και τα μωβ μολύβια ζωγραφίζουν μίλια
για να ταξιδέψουν οι χαρταετοί πριν πέσουν